چند روزيست كه به بوسه فكر مي كنم

برف كه مي‌آيد ، در‌اثر آنكه نمي دانم ستاره‌ي چندهزاران سالِ نوري پيش از اين مرده است، مي روم به آسمان، تنها مي روم، تاريك مي شود، ترس برم مي دارد، انگار دستي مي خواهد هلم بدهد توي سياهچاله ها، اينجاست كه به بوسه فكر مي كنم، به ديوانه سازها. يقين كه داشته باشي به ناتواني ات در ساختن سپردفاعي، لاجرم به بوسه فكر مي‌كني.